Beste politicus, ambtenaar en jurist,

Ik schrijf u namens mijn ouders en grootouders en namens de duizenden mensen die ik de afgelopen tijd heb gesproken in verband met de al 71 jaar slepende en onopgeloste ‘Indische Kwestie’ omtrent compensatie oorlogsschade én de ‘backpay’ van salarissen uit de oorlogsjaren Nederlands-Indië.

Na 70 jaar wordt er door Kabinet Rutte II op aandringen van Staatssecretaris Martin van Rijn dan eindelijk iets gedaan aan het uitgestelde recht op salaris. Moreel worden de dan nog slechts een paar honderd in leven zijnde ambtenaren en militairen tegemoet-gekomen met een erkenning van niet-genoten salaris. De rest is overleden. Het betreft een morele eenmalige toekenning en het Kabinet Rutte II sluit de eerder overledenen uit. Ook hun weduwen en hun kinderen wordt de pas afgesneden naar een ‘morele’ uitkering van dat salaris. Dit laatste én de minimale toekenning van de Regering levert nóg meer leed op dan de instanties zich realiseren. Hoe hard kan de wereld zijn.

Hieronder enige uitleg en het gedrag van u, vele politici, ambtenaren en juristen in de loop der tijd.

Nog voordat de oorlog uitbrak in Nederlands-Indië, nog vér voor de Japanse bezetting heeft u gesteggeld over de dreiging die er lag voor uw kapitaal in Nederlands-Indië.

Een groot dilemma deed zich namelijk al jaren voor. De angst dat u uw onderneming in Nederlands-Indië zou kwijtraken én het behoud van uw wereldpositie in Handel.

Nederland had een dagelijkse behoefte aan zekerheidsstelling en groei. Aan een bruisende handel. En niet alleen Nederland had behoefte aan een kapitale grootmacht. Ook de zogenaamde partners én de communisten. Ik hoef u niet uit te leggen wat er op het spel stond. Dat heeft u zelf heel goed bijgehouden en steeds geagendeerd in Den Haag, in Londen en Washington.

U deed gewoon uw werk. En u was Christelijk genoeg om het idee te hebben dat u goed deed en dat het voor iedereen goed was met de hand op de knip voor slechte tijden. U zocht vanuit deze waarden en normen naar slimme manieren om verschoond te blijven van twee zaken. Schuld en verlies. Economisch verlies.

Ik hoef u ook niet uit te leggen dat Nederland haar Nederlanders in Nederlands-Indië het liefst ‘wit’ hield. Geen vermenging van ras. Dat de handelsmannen, overheidsdienaren en militairen die naar Indië vertrokken om ‘aan den arbeid’ te gaan en te bouwen aan de toekomst van henzelf en van Nederland, impliceerde niet dat men makkelijk aan deze doelstelling kon voldoen.

Zacht en aardig als de wereld daar was, serviceverlenend, zo u wilt dienend, als de wereld daar was, ontmoette men ook de schoonheden daar. Verliefd worden op een inlandse vrouw was dan misschien onwenselijk, maar het tegengaan zowaar onmogelijk. Daar komen kinderen van. Gemengde kinderen of ook wel Indo-Europeanen of Indo’s. Er ontstond een Indische Gemeenschap van welgeteld 300.000 mensen rijk. We vergeten ‘even voor het gemak’ de niet-erkende kinderen.

Dan is het oorlog. U verklaart de oorlog aan Japan. De Tweede Wereld Oorlog Nederlands-Indië. U staat onder druk. De zogenaamde vrienden, uw handelspartners die u prefereert voor het intact houden van uw sterke positie in de westerse economie, staan onder druk en vormen een bedreiging voor úw bezit en uw positie in de wereldmarkt.

Er is een tekort aan personeel. Militair personeel. Verdedigers aan het front. U zet uw positie in en dealt met de partijen die u in de oorlog met Duitsland, de Tweede Wereld Oorlog in Europa, ondersteunen. U heeft ze nodig. Nederland had niet alleen behoefte aan bescherming vanuit deze geallieerde landen waar het land mee samenwerkte. U buitte ook uw bescherming uit, want Ú had wat in te wisselen. Een gouden economie. Waarbij u zelfs de behoefte uitsprak ook daarin ‘in de lead’ te willen blijven.

U dacht daarmee weg te komen. U zette de Nederlanders uit Nederlands-Indië in, uw overzeese landgenoten. Ook zette u uw jeugd uit Nederland in. Zij, die in oorlogstijd in Nederland om een baan en een toekomst verlegen zaten. En u ronselde ‘inlanders’ uit Nederlands-Indië. Eenzelfde gouden toekomst, eer, een mooie positie werd ze aangeboden. Vechten voor Koningin en Vaderland, vechten voor je positie.

U zet daar álles voor in! U verleidt uzelf tot het rommelen aan de Grondwet en laat deze op haar vesting schudden. En daar begint de ellende.

Het loopt allemaal anders af. Uw koloniale bezit, de inlander, keert zich tegen u en wapent zich om onder uw macht vandaan te komen. En dat gebeurt niet ‘overnight’. Uw koloniale gezag wordt geleidelijk aan ondermijnt en uw eigen grootsheidswaanzin krijgt een harde klap te verwerken. U doet er nog álles aan om dit te voorkomen.

U steggelde al over wie waarvoor verantwoordelijk was, want ja, zolang er geen claim aan je broek hangt, hoef je ook niets te betalen. Koste wat het kost zorgde u ervoor dat als de lusten elders naar toe gaan, dan ook de lasten elders thuishoorden. Zo schoof u de ellende van onze ouders en grootouders in een ‘deal’ door naar Indonesië. Het net onafhankelijk geworden Indonesië. Dit, terwijl u wist dat er vele slachtoffers vielen bij het gemengde ras. Dat deze Nederlandse mensen met een feitelijk voor u ongewenst tintje, maar ook voor de inlander ongewenste liance met Nederland, naar Nederlandse grondwet beschermd zouden moeten zijn, maar waar zij slechts de marktkoopmanmentaliteit ontmoetten tot zelfs op de dag van vandaag. Obstructie.

Uw gedrag hierin, een biechtstoel onwaardig.

300.000 mensen ontvluchten het land waar ze alles kwijt zijn geraakt. Hun familieleden, hun huis, hun foto’s, hun identiteit, hun waardigheid, hun moederland, hun banktegoeden. Er is geen rooie cent over. Ze mogen na lang gesteggel in de regering uiteindelijk naar Nederland. Liever niet. Liever had u iedereen naar het zogenaamde beloofde land Nieuw-Guinea gestuurd. Want daar was nog wat te doen en te halen. En hier in Nederland, hier was men ook net herstellende van de oorlog.

In de tussentijd redt u uw handelspositie. Redt u Shell, redt u uw aandeel in de wereldeconomie. U herstelt uw positie en verkoopt bij het tekenen van het ‘Treaty of San Francisco’ alle rechten van uw Nederlandse burgers uit Nederlands-Indië. Gelukkig proberen uw ‘zachte’ partijen in Politiek Den Haag hier nog een zekerheidsstelling te bemachtigen voor dit ‘volk’.

Uw ondernemende burgers, uw loyale overheidsambtenaren en militairen komen aan in Nederland. U managet de problematiek. Rekent uit wat dit kost, te weten de schuld die zij u moeten terugbetalen voor deze overtocht, de tweedehands kleding, winterjassen, de meubels en plaatst ze in pensions, opvangcentra en in voormalige Joodse kampen. Ik hoef u over uw gedrag hierin niet veel uit te leggen. U kent uzelf goed genoeg.

Nu heeft u vooraf berekend wanneer iedereen zo ongeveer overleden zou moeten zijn. U verstopt archieven, sluit dossiers generaties lang en/of raakt ze kwijt. Pas onder druk geeft u opdracht tot nader onderzoek, waarna jaren van onderzoek op onderzoek volgen. Het levert u de beoogde uitstel op. Laten we het zachtjes uitdrukken, u beschermt de rechten van onze ouders en grootouders niet.

Kabinet na kabinet komt het dilemma naar boven. De Indische mannen en vrouwen buigen als bamboe. Zwiepen zo nu en dan als een zweepslag omhoog in de hoop dat uw empathisch vermogen naar boven drijft. Hoop doet leven. Een treurige en nare weg.

Het is 2015 en een 500-tal mensen overleeft het volgende; de Birma Spoorweg en alle andere ellende tijdens de Japanse bezetting, de uitzending als militair vlak erna en de Bersiap-periode. U zat acuut om manschappen verlegen. Want nóg meer verliezen zou de ellende voor Nederland alleen maar meer vergroten. De overlevenden worden ingezet. Zij waren in uw ogen nog gezond genoeg, na de ontberingen van deze kampen en de gruwelijke martelingen van de Japanners. Deze groep overleeft eerst ternauwernood de geestelijke en lichamelijk ondermijning van uithongering, discriminatie, dood en verderf en rangschikt zich naar uw orde(r). Want nóg meer verliezen zou de ellende nog maar meer vergroten.

Rond 500 mensen krijgen een bericht dat zij salaris zullen ontvangen, omdat ze nog in leven zijn op een datum die symbolisch is gekozen, te weten 15 augustus 2015. Dat is 70 jaar na de bevrijding. Deze mensen zijn dan negentig jaar en ouder!!!

Ze begrijpen dat de staatssecretaris Martin van Rijn dit voor elkaar heeft gekregen met de Tweede Kamerleden en met de zogenaamde Stichting die zich o.a. het oplossen van de backpay ten doel had gesteld. Althans zo wordt het deze ouderen uitgelegd.

Dat doet zeer.

Na 70 jaar vechten voor hun recht zijn ze blij dat ze nog in leven zijn. Want, vertellen ze me, dáárvoor zijn ze zo oud geworden. Omdat ze hierop gewacht hebben. Dat de uitvoering van deze erkenning pijnlijk moeizaam verliep, dat er enkelen overlijden nog vóórdat ze de officiële brief in huis hebben, daarover hoef ik u eigenlijk niet in te lichten. U kent uw systemen. U kent uw ambtenaren en uw risicomijdend gedrag zonder verantwoordelijkheid te nemen. U vervalt in herhaling en oreert over een ‘soepel’ verloop.

De jonge kinderen van toen raken van slag. De kinderen die de oorlog bewust hebben meegemaakt, de Bersiap, de oorlogstijd ná de Tweede Wereldoorlog, gingen gebukt onder discriminatie, uitputting, ondervoeding, paniek en dagelijkse dreiging, verlies van familieleden en/of vader en vooral onder geestelijk en fysiek geweld.

Deze kinderen die de angst, het verdriet en de onmacht daadwerkelijk in de ogen van hun moeder en vader hebben gezien, en nu inmiddels ook ver boven de 70 jaar, zijn niet erkend, hun trauma is nooit echt erkend. Hun oorlogen hebben niet bestaan. Samen met hun ouders hebben zij 60% van het inkomen in Nederland moeten inleveren en werden zij gekwalificeerd als allochtoon en buitenlander.

Onderdrukt en afgemat heeft iedereen zich geschikt op een enkeling na. De focus: overleven. Geestelijk overleven en zorgen dat de pijn verdwijnt. Ik hoef u niet te vertellen wat daar de gevolgen van zijn voor deze mensen én ook hun kinderen. Daar bent u van op de hoogte gehouden, jaren achtereen door middel van de instanties die hiervoor zorgdragen. De dossiers, de data liegen er niet om.

Empathie

Heeft u ooit bedacht wat er zou gebeuren als de de deksel van de put wordt gelicht. Juist voor deze paar mensen, de ouders van deze kinderen. Heeft u ooit gedacht wat het doet als je vader al 70 jaar lang ervaart dat zijn grondrecht is geschonden? Wat dat doet met weduwen en kinderen, die in zijn nalatenschap, zijn stille papieren strijd voor gerechtigheid ontdekken in de vele brieven en notities aan u geadresseerd? Of wat het doet met de weduwen en kinderen die zijn laatste wens hebben meegekregen om te blijven vechten voor hun recht?

Sluit dit boek op een ordentelijke wijze. Zodat u uzelf weer met goed fatsoen kunt presenteren op het wereldtoneel. Uw handel en wandel niet gedwarsboomd wordt door het onderhuidse schuldgevoel dat er al jaren voor zorgt dat u uw zegen niet voluit kunt vieren. Zoals een handelsnatie zou moeten doen. Ter meerdere eer en glorie van de hardwerkende mens die probeert de status quo te veranderen. Zodat u de Nederlanders eens kunt meegeven hoe goed het éigenlijk gaat en dat we de hand op de knip dienen te houden en samen moeten werken in het belang van de zekerheidsstelling die dit land nodig heeft omdat handel wankelt zodra er op wereldniveau dreigingen ontstaan. Vertel waar het echt om gaat en wat u geleerd heeft van en na de WWII en Koloniale oorlog en leer iedereen dat hard werken een must is en blijft.

Uw, ons verleden zit dat in de weg.

Beste politicus, ambtenaar en jurist, wij vragen u om erkenning van úw eigen geschiedenis en een oplossing voor ons gezamenlijke dilemma uit naam van ons aller Nederlandse geschiedenis.

Peggy Stein

AWM_030361_05-L
Dutch warvictim (WWII Dutch East Indies) Burma Railway

bed5934ab882f6f0e83a6f5338fca8e7

1614054_819529508076346_1373271994_o

Advertisements

10 gedachten over “Nederlands-Indië: de onbetaalde rekening

  1. Dit is op Blog Peter Flohr herblogden reageerde:
    Inderdaad is deze rekening, na 70 jaar, nog steeds niet betaald. Generatie 1 is bijna van ons heengegaan. Generatie 2, mijn generatie, is deze kwestie zeker nog niet vergeten.
    Het gaat om honderduizenden Indische-Nederlanders om wie het gaat.
    Het is pijnlijk maar waar dat de Nederlandse politiek kennelijk zijn vingers niet wil branden (op enkele uitzonderingen na), want stel je voor dat er een claim ligt die met harde euro’s betaald moet worden. Met name die vraag is al sinds 1945 kennelijk de belangrijkste vraag.
    Treurig

    Like

  2. Ik heb eigenlijk nooit gesnapt waarom dit nog nooit afgehandeld is door de Nederlandse regering,wel miljarden naar landen waar de dictators en andere walgelijke zakkenvullers ermee vandoor gaan.En ze vragen zich ook nooit af waar het geld blijft aangezien het volk wat honger lijdt daar nooit iets van ziet.Ben ik dan zo achterlijk en vele met mij !!!!! Ik vind het niet treurig maar walgelijk hoe er met de Indische-Nederlanders wordt omgegaan en van wat ik weet, is het in mijn beleving al vanaf die de Uil die ook zijn ogen sloot voor deze mensen.

    Like

  3. Peter Flohr, let wel, de 2e generatie is ook al op zo’n leeftijd gekomen, dat zij ook niet meer lang leven.
    Walgelijk wat de regering doet en diep respect voor Peggy Stein die dit schreef.
    Hoop dat het bij de juiste mensen terecht komt.

    Like

  4. Er is geen geld ter aarde voldoende voor ‘vergoeding’ wat wij (familie en ik) geleden en verloren hebben gedurende de Japanse besetting en Bersiap. Voor mij persoonlijk is de z.g. ‘vergoeding’ blood geld die ik niet accepteert..
    Voor Peggy Stein, “Pukul terus !’

    Like

  5. Ik woon zelf in Surabaya waar ik wekelijks enkel vergeten Nederlanders tegen kom en soms spreek. Ook deze kwestie is schreinend en walgelijk hoe de Nederlandse regering daarmee is omgegaan. Gelukkig krijgen ze inmiddels wat hulp van Max maakt waar maar is lang niet waar deze mensen op zitten te wachten. Hele verhalen heb ik aan moeten horen en eigenlijk wil ik dit helemaal niet horen in een koffietent ik schaam me dan dat ik (Nederlander) ben.

    Like

  6. Mijn opa, zat in Birma aan de Birma Road, daarna is hij naar Nieuw-Guinea gegaan en daar overleden. Mijn moeder die de Japanse oorlog en daarna de bershiap tijd heeft meegemaakt, heb ik tijdens haar proces dat ze uiteindelijk afscheid nam van het leven, samen haar oorlogspijn mogen beleven, ik hoorde haar schreeuwen, “dat doet zo’n pijn, de geweerkolf” (een kreet die ze volgens mij tijdens het slaan in heeft geslikt, want wanneer ze toegaf aan de pijn, werd ze nog harder geslagen en nu kon ze het eruit gooien…) en ik hoorde haar kermen, ze vertelde tijdens haar leven veel over de oorlog en Nederlands Indië, ze was trots om Indo te zijn, maar dat ze haar oorlogstrauma, het weer ging herbeleven voordat ze haar laatste zucht uitblies, deed mij ontzettend pijn tot aan mijn bot en ik realiseerde dat het woord INDO een veel diepere betekenis heeft, het lijkt net als of het een volk is dat niet gezien mag worden, laat staan dat ze mogen bestaan in Nederland, want zolang men niet wordt erkend, hebben we geen bestaansrecht en dat is schrijnend, ik noem dat de Indische tragiek…, wat doen we verkeerd of wat zien we over het hoofd waardoor we niet gezien worden…
    Mijn vader heeft in jongenskamp gezeten en is ook reeds overleden, terwijl zijn vader in Japan als krijgsgevangene heeft gezeten…

    Like

  7. Inderdaad schrijnend. Mijn vader was KNIL officier. Mijn vader in hartje zomer naar Japan vervoerd. Mijn moeder ook in Jappenkamp. Jaren van ellende, op zijn zachts gezegd.
    Uiteindelijk naar Nederland. Ontredderd.
    Alles inderdaad achterlatend. Geen huis, geen opvang. En in pensions gestopt.
    Vele jaren later moest mijn moeder door artsen gekeurd worden ivm lichamelijke klachten die zij over heeft gehouden vanuit het kamp.
    In een broekje en bh tegenover enkele artsen. Ze voelde zich vernederd en had het gevoel weer in het Jappenkamp gezet te zijn.
    Mijn vader, knikkende voor een baan en goed bestaan voor zijn gezin. Zijn graf in gegaan zonder erkenning.
    Over waardering en empathie gesproken.
    Niets van dat alles.
    Fantastisch dat er mensen zijn als Peggy die er nog steeds voor vechten.
    Jammer, ook op zijn zachts gezegd, dat de politiek nog steeds struisvogel speelt.
    Schandalig!

    Like

  8. wij indiegangers worden door de nederlandse regeringen altijd als 2de rangsburgers beschouwd bij repatriering in pensions moesten werkenden 60% van hun loonafstaan eventuele schuldengemaakt om hun huis wat bewoonbaar te maken ad 2625 gulden terugbetalen terwijl de asielzoekers in nederland een huis vol gemeubilerd worden toegewezen en geen cent dus oooooomoeten betalen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s