Mijn opa Paulus Hendrik Sambur links op de foto, vader van mijn moeder Aaltje Charlotte Stein-Sambur, wordt op 19 april 1946 vermoord door ‘extremisten’. Zo is het verhaal aan ons verteld. Meer wist de familie niet. Ongeveer 15 jaar geleden heeft mama via het Rode Kruis het graf gevonden van opa. Zijn lichaam is uiteindelijk gebracht naar het ereveld in Semarang.
Ze heeft als kind vanaf het moment dat hij door de Japanners opgepakt is tot op het moment dat zijn graf gevonden is, altijd gezocht naar haar vader. Ook zocht ze naar haar ‘broer’, een neef die bij het gezin opgroeide. Helaas is dat laatste nooit gelukt.

Onlangs werd ik via FB benaderd door een kleindochter van een familielid uit Menado, die net als mijn moeder altijd gezocht heeft naar zijn oom Piet Hein Sambur en zijn broer. En via mijn posts begreep hij dat zijn oom is overleden. Maar zijn zoektocht naar zijn broer houdt daarmee niet op. Een bijzonder kleine wereld. Hoop dat er een antwoord komt.

Na het overlijden van mam zijn wij doorgegaan met de zoektocht en dan met name het verhaal. Wat is er gebeurd, hoe is het gegaan, en hoe kan het dat opa Sambur in april 1946, na de oorlog is omgekomen. Wisten wij toen veel.. De geschiedenis is nooit écht openbaar en/of makkelijk toegankelijk geweest. Gelukkig leven wij in een digitaal tijdperk waar we behoorlijk veel kunnen vinden.

4419df232bd5861b96172d3e84c2b7dee57149441087ba6e40ad01263e5f5316Nadat opa in de oorlog is opgepakt door Japanners (in Tjimahi waar hij het KNIL diende) is hij naar onbekende bestemming afgevoerd. Na de Japanse bezetting stuurde Nederland de nog ‘sterke’ mannen, eigenlijk iedereen die de oorlog heeft overleefd, weer naar posities waar hun daadkracht benut kon worden voor orde en herstel. Zo is mijn opa gestuurd naar Kolaka, waar hij uiteindelijk is overleden.

Hieronder een artikel vlak na zijn overlijden. Lees ook wat er in de tussentijd in Bandoeng, stad waar zijn vrouw en kinderen op moment van overlijden woonden, aan de hand is. “In de boeien der nieuwe barbaren”.

Schermafbeelding 2017-04-28 om 17.50.42

samburph2004jpg
Ereveld Candi Semarang / D 86

 

#indischekwestie

—–

Nederlandsche Dagbladpers te Batavia / mei 1946:

“RAMPOKLEGER IN ZO. CELEBES Japanners hadden de leiding.
Kortgeleden is bij een overval van een patrouille van het K.N.I.L. op een extremistenschuilplaats in Kolaka een groote hoeveelheid documenten buitgemaakt, waaruit gebleken is, dat in ‘in het gebied van Kolaka een extremisenleger opereerde, dat was samengeteld uit een aantal overgebleven rampokkers van Palopo en Kolaka. Elf Japanners, die zich Boegineesche namen hadden aangeschaft, voerden de leiding, seint Aneta uit Makassar. Op een gegeven oogenblik had dit leger oneenigheid gekregen, aangezien de rampokkers uit Palopo zich als de leiders van de rampokkers uit Kolaka beschouwden. De Palopo-rampokkers leverden immers de meeste wapens, die zij verkregen uit de in zee geworpen Japansche voorraden. Dank zij de activiteit van het K.N.I.L. is de rust in dit gebied nu practisch teruggekeerd. De bevolking beschouwt de militairen als haar beschermers en verleent haar medewerking bij het arresteeren van de voortvluchtige bandieten”.

Ter aanvulling deze site:

Klik hier voor blog Indonesia: http://kodim1412.kodam-wirabuana.mil.id/sejarah-satuan/

catatan-pur

PETA yang bergerak di bawah tanah setelah Kemerdekaan di Kolaka pada awal September 1945 berhasil merebut beberapa pucuk senjata dari Jepang. Semenjak terbentuknya API pemuda di bawah pimpinan Tahrir dan M. Ali Kamry berhasil mendapat beberapa pucuk karabijn 95, atau senjata yang sengaja dibuang Jepang di pelabuhan Pomalaa pada tanggal 5 September 1945. Penyelaman senjata ini tidak mendapat rintangan Jepang. Pengibaran sang Merah Putih di Kolaka dan pemyataan sebagai bagian dari Rl dihadiri oleh Kabasima Taico yang kemudian mengganti nama menjadi Mansyur.

Google vertaling:

PETA ging ondergronds na de onafhankelijkheid in Kolaka in begin september 1945 in beslag genomen een aantal wapens uit Japan. Sinds de oprichting van API jeugd onder leiding van M. Ali Kamry Tahrir en zijn erin geslaagd om een paar scheuten karabijn 95, of het wapen per ongeluk in de haven Pomalaa Japan gelost op 5 september 1945. De duiken ze hebben niet de obstakels van Japan. Het hijsen van de rode en witte in Kolaka en uitspraken als onderdeel van RI bijgewoond door Kabasima Taico die later zijn naam veranderde in Mansyur.


Verder in deze krant: —————-

Zie link: https://goo.gl/YmUYY0

————–

De besprekingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s