Beste Mark Rutte wat gaat het kabinet dan nu doen met het ellenlange dossier Indische Kwestie?

Hieronder het artikel zo vlak voor de herdenking 15 augustus. Een ‘fantastische timing’ om het naar buiten te brengen. Gefeliciteerd! Het is weer gelukt. Positief nieuws. Voor zover de lezer een leek is en/of betrokken is bij deze deal.

Het gedrag van allen hieraan verbonden is in feite niet anders dan het gedrag van de diverse kabinetten die hun hoofd niet echt wilden breken over dit Nederlandse dossier! Zoals ermee omgegaan is valt elke ‘geste’ in de categorie zoethouders. Waarbij de Stichtingen die hierin vermeld staan hun medewerking verlenen/hebben verleend.

In de paar jaar dat ik in het platform zat hebben we onderhandeld. Dit viel in de categorie ‘verkenningen’. In elk document hebben de meest activistische partijen deze documenten die in Den Haag blijven zweven veranderd. En er de juiste omschrijving aan gegeven en weer teruggestuurd naar Den Haag. Eenzijdige verslagen om zo het zogenaamde positive nieuws blijvend te volharden. En zo kom je uiteindelijk tot de ontdekking dat de door ambtenaren meest verleidbare stichtingen en partijen meegaan met de ‘positieve flow’ van zogenaamde oplossingen die het kabinet biedt. Om onder anderen de volgende redenen; Als het onze relatie met Indonesië maar niet schaadt. Als het de staat maar niet schaadt. Als het maar geen precedent schept voor andere claimorganisaties (veteranen). Als het maar geen geld kost. Als we de vorige kabinetten maar niet hoeven afvallen. En last but not least, als het mijn verworven positie maar niet schaadt. En zo scheiden onze (SVJ, Anton Te Meij en Peggy Stein) wegen in Den Haag en vindt er eens scheuring plaats in het Indisch Platform. Een afsplitsing.

Onze zienswijze en werkwijze zat het e.e.a. in de weg. Maar bovenal dit platform in de weg. In de normale volksmond heet dit asociaal gedrag en vertegenwoordigt dit gedrag niet dat waar alle mensen voor getekend hebben. Namelijk voor een oplossing voor de Indische Kwestie; Excuses, erkenning, compensatie oorlogsschade en backpay salarissen.

In feite staat alles al vast in een programma ontstaan uit de volgende vraag; ‘hoe om te gaan met de laatst levenden uit voormalig Nederlands Indië’ (zie de verschillende documenten intern in Den Haag). En zo wordt er gewerkt;

Een paar honderd mensen hebben hun Backpay ontvangen: vink! Een paar duizend mensen (hun kinderen van rond de 80) moeten nog verzorgd worden: vink! En dan moeten we nog wat gelden vrij maken voor educatie: vink!

Op zich lijkt dit allemaal fantastisch. Maar dat is het zeker niet. Het dossier Indische Kwestie kan en mag nooit op deze manier onder de radar gehouden worden.

En zeg nou zelf Mark, had er niet gewoon moeten staan dat het kabinet haar excuses aanbiedt, erkent dat er bewust niets is gedaan voor de mensen en dat er een bod op tafel komt (desnoods iedereen gelijkwaardig behandeld) voor het verlies en de oorlogsschade én dat er erkent wordt dat de morele backpay een eerste geste is naar de mannen/vrouwen die nog maar net in leven zijn, na langdurig schofferen van het recht op salaris en dat de weduwen en kinderen/erfgenamen ook een morele toewijzing mogen ontvangen?

Of dat de wetgeving eindelijk eens én met spoed veranderd wordt zodat er recht gedaan wordt?

Peggy Stein

Lees hier de reacties en hier.

 

Screen Shot 2017-08-13 at 21.21.22

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s